Հայտնութենական ստեղծագործությունների ժանրային հարցերն աստվածաբանական և գրականագիտական հետազոտությունների խնդրահարույց հանգույցներից են։ Թեև Աստվածաշնչյան գրականության ընկերության 1979 թվականի սահմանումը ժանրի ուսումնասիրության համար առաջարկել է հստակ մեթոդաբանություն, հայտնությունների սահմանման ու դասակարգման հարցերը մնում են մասնագետների գիտական հետաքրքրությունների շրջանակում։ Մասնավորապես դրանց բովանդակությանը, բնույթին և սահմաններին անդրադարձող ուսումնասիրություններում առկա են տարաբնույթ գիտական մոտեցումներ։ Այս հոդվածում վերլուծվում է, թե ժանրի տեսությանը վերաբերող ինչ հիմնարար մոտեցումներ են մշակվել՝ հասկանալու համար հայտնութենական և վախճանաբանական (ավարտաբանական) երկերի առանձնահատկությունները։ Ժանրի վերաբերյալ պարզաբանումներն առաջ են բերում եզրերի հստակեցման խնդիր, որին ի պատասխան՝ հոդվածում ժանրի որոշարկման չափանիշների քննությանը հաջորդում է «հայտնություն», «տեսիլ», «տեսիլք» և հարակից եզրերի կիրառության վերլուծությունը։ Վերլուծության նպատակն է ընդգծել հայտնութենական ավանդության և վախճանաբանական գրականության հետ առնչվող եզրերի գործածության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հստակեցնել դրանց բովանդակային ու կիրառական սահմանները։
