Հայ բանասիրության մեջ տարբեր կարծիքներ են հայտնվել Եղիշեի «Վասն Վարդանայ եւ Հայոց պատերազմին» երկի գրության ժամանակի վերաբերյալ։ Ըստ նրանում արտացոլված փաստերի՝ ընդունված է, որ այն գրված է մոտ 462–465 թթ.: Հայ ազգային մատենագրական դարավոր ավանդույթը միանգամայն հավաստի է ճանաչում Վարդանանց պատմիչ Եղիշեի վկայությունները՝ դեպքերին ականատես լինելու վերաբերյալ։ Սակայն ավելի քան մեկ դար է, ինչ շարունակվում է Եղիշեի մատյանի և Ղազար Փարպեցու «Պատմութիւն Հայոց» երկի առաջնության շուրջ բանասերների և պատմաբանների միջև ծավալված բանավեճը։ Ավարայրի պատմիչ Եղիշեն, հիրավի, իրեղեն և արժանահավատ փաստերի վավերագրման անկանխակալ հեղինակ է: Մինչդեռ Փարպեցին իրերը գնահատում է ժամանակի հեռավորությունից` որոշակի գունազարդումով: Այսպես, վերապատմելով Եղիշեի Վարդանանց պատմության հիմնական դրվագները՝ Փարպեցին ջանում է իր նախորդի գործածած բառուբանը փոխարինել հոմանիշ արտահայտություներով կամ փոփոխել՝ ըստ իր ունեցած տեղեկության: Նույնիսկ աշխարհագրական տեղանունները նա հնարավորինս փոխարինում է զուգահեռ անվանումներով:
Եղիշեի հաղորդած տեղեկությունները Վարդանանց պատերազմի` զորքերի և զոհերի մասին թվական տվյալների և բազում այլ մանրամասների վերաբերյալ, նրա իրազեկությունը տեղի ունեցած մերձավոր ու հեռավոր անցուդարձերին, Վարդանանց Պատմությունը դարձնում են իրազեկ գործչի և ականատես հեղինակի ստեղծած վավերական երկ: Իսկ բանաստեղծական զորեղ, պերճաբան խոսքը և վառվռուն երևակայությունը վավերական երկը բարձրացնում են ազգային դյուցազնավեպի աստիճանի:
Մեր կատարած անկողմնակալ, մանրախույզ ուսումնասիրությունը բացահայտում է Եղիշեի առաջնությունը Փարպեցու նկատմամբ ոչ միայն ժամանակագրական առումով, այլև նրանց երկերի բովանդակության մեջ տեղ գտած էական տարբերություններով, որոնք փաստում են Փարպեցու «Պատմության» կախումը Եղիշեի բնագրից։